تبلیغات

powered by ODEO بزرگترین وبلاگ برای گرفتن تحقیق - عاشورا


بزرگترین وبلاگ برای گرفتن تحقیق


عاشورا [دینی مذهبی , ]


 عاشورا

عَلَم

عَلَمها از ابزار فلزی نمادین در آیینهای عاشورا هستند.

قبه و پنجه

قبه بر آمدگی هر چیز را گویند.(برهان) بارگاه بنای گرد برآورده. هر بنای بلند و گرد.

در ساخت قبه‌ها فقط از فلز برنج استفاده می‌شود و معمولاً در سر پرچمها و یا خیمه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. روش ساخت قبه‌ها درست شبیه به روش ساخت جام می باشد.

پنجه

گاسپاردروویل در سفرنامهاش مینویسد:

در عهد فتحعلیشاه بیرقهای بزرگ، سرخ است و بالای آن دستی از نقره می باشد که دست علی (ع) است. بیرقهای کوچک کبود و بالای آن نیزه زرینی است.

کسانی که تا کنون در مراسم عزاداری ماه محرم شرکت جسته اند، یقیناً پنجه‌های فلزی را که در انتهای بیرقهای مختلف و به اندازه‌های متفاوت نصب شده است مشاهده کرده اند.

از اسطوره‌ها و نشانه‌هایی که ما شیعیان را با واقعه جان سوز کربلا در ایام ماه محرم پیوند می دهد مشاهده پنجه می باشد که بنا به گفته آگاهان مذهبی، آن را سمبل دو دست بریده حضرت ابوالفضل (ع) می دانند که در راه یاری حضرت سید الشهداء دو دستش را تقدیم حضرت حق کرد، بنا به قول دیگری آن را نشانه پنج تن آل عبا نیز می دانند که همان خاندان حضرت رسول (ع) می باشند(شامل: حضرت محمد(ع)، علی (ع)، فاطمه (ص)، امام حسن و امام حسین (ع)) البته این پنجه را فلز می سازند و غالباً جنس آن از فلز برنج و یا مس می باشد که برای براق کردن آن از آب نیکل استفاده می‌کنند.

پنجه کامل از سه قسمت تشکیل یافته است:

1_ پنجه 2_ اژدها 3_ پایه

زنجیر

یکی دیگر از ابزارها و وسایلی که در مراسم عاشورا مورد استفاده قرار می‌گیرد زنجیر است. زنجیر تشکیل شده است از مجموعه‌ای از حقه‌های فلزی شبیه به خوشه انگور که به دسته‌ای چوبی منتهی می‌شود و در مراسم عاشورا و یا بعضی سوگواریهای خاص، گروهی معروف به زنجیر زن با وارد آوردن ضربه بر دو طرف کتف و بعضی اوقات بر سر از آن استفاده می‌کنند.

زنجیر را به تناسب سن افراد در اندازه‌های مختلف می سازند. زنجیر از چند رشته زنجیر که به صورت حلقه‌های بیضی مانند به هم متصل شده تشکیل شده است. هر چه اندازه حلقه زنجیر ریزتر باشد مرغوبیت آن بیشتر است.

بیشترین رشته زنجیر که مخصوص افراد بزرگسال می باشد به تعداد ده می باشد. یک رشته زنجیر، متشکل از سه یا چهار عدد حلقه زنجیر است که در انتهای حلقه چهارم زنجیر دو حلقه مجزا از هم قرار گرفته و باز در انتهای هر رشته دو تایی دو حلقه زنجیر اضافه شده است.

به همین ترتیب ادامه پیدا می‌کند تا حدودی ارتفاع زنجیر بین 15 تا 20 سانتیمتر می رسد. این اضافه شدن، شبیه شاخه درخت که هر چه به طرف نوک می رسد اندازه شاخه‌ها کوتاه ولی تعداد شاخه‌های آن زیاد می باشد. وزن زنجیرها از 200 گرم تا یک کیلوگرم برآورد می‌شود.

ظروف آبخوری، سقاخانه ها

مراسم و شعائر مربوط به آب که جوهر حیات است، متعدد می باشد و در این میان به ویژه باید (سقاخانه) را در نظر داشت. سقا خانه محلی است که به یاد امام حسین(ع) و خانواده تشنه لبش که درصحرای کربلا آب را از آنها مضایقه کردند، در مسیر بازار یا مسجد و یا در طول خیابان وقف می‌شود تا آب در دسترس مردم قرار گیرد.

سقاخانه‌ها غالباً به طور زیبایی از فلز یا سنگ ساخته شده‌اند و دارای شکلی مدورند و گنبدها و مناره‌هایی دارند که نمادی از قبر امام حسین(ع) درکربلا می باشند. دستی که در بالای مخزن آب وجود دارد اشاره به حضرت عباس دارد که دستهایش را هنگام تلاش برای رسیدن به شریعه فرات و آوردن آب برای امام حسین(ع) و خانواده اش قطع کردند. این دست نیز به پنج انگشتی که نماد(پنج تن) یا پنج قدیس مسلمانان شیعه هستند مربوط می‌شود که آنها عبارتند از پیغمبر اسلام، فاطمه، حضرت علی و دو فرزندش حسن و حسین(ع).

یکی از چیزهایی که تکایا بدان مجهز می شد، (سقا خانه) بود که به یاد تشنگی شهیدان کربلا از آن آب می نوشیدند و اگر بانی به هزینه خود آن را می ساخت سفارش می کرد که در کنار مقبره اش به بنا اضافه کنند.

نمونه ابتدائی سقاخانه تکیه، منبع آبی بود از آن گونه که در استر آباد وجود داشت، که به گزارش ماسه(1798) م، شیعیان بر آن نوشته بودند: بنوش آب و شمر بدبخت و یزید نجس را لعنت کن،1010(1601)م.

جام چهل‌کلید

جام چهل کلید جام تفال و غیب گویی نیز نامیده شده است. این گونه جام برنجی که در سده 15_16 میلادی با نقوش و زمینه مشکی با دست کنده کاری می شد، در دوران پیش از سلسله صفویه وجود نداشت و ظاهراً پس از روی کار آمدن خاندان صفوی برای تفال و طالع بینی مورد استفاده غیب گویان و فالگیران قرار میگرفت. بر لبه باریک جام، سوراخ ریزی وجود داشت که چهل قطعه کوچک و باریک مستطیل شکل برنجی، منقش به کلمات (بسم الله الرحمن الرحیم) در بندی به صورت کلاف در این سوراخ قرار می گرفت. لبه سطح خارجی جام با نام چهارده معصوم(ع) به خط ثلث به صورت هشت کتیبه مجزا از یکدیگر که به وسیله سه خط موازی از سطح زیرین مجزا شده نقش بسته بود، بعلاوه هشت دایره کوچک مزین به خطوط اسلیمی، این کتیبه‌ها را از هم جدا ساخته. زمینه خارجی ظرف با اعداد و حروف سحر آمیز و طلسماتی که بر اسرار آن تنها ساحران و فالگیران آشنایی داشتند پوشیده شده و در میان هشت کتیبه مستطیلی شکل که در بین هشت دایره ترسیم شده(دعای نادعلی) به شرح زیر به خط نستعلیق نقش شده بود:

نادعلیاً مظهر العجایب تجده عونالک فی النوائب

کل هم و غم سینجلی بولایتک یا علی یاعلی یاعلی

نصرمن الله و فتح قریب و بشر المومنین

یا محمد یاعلی خیرالبشر یاالله یا رحمن

برسطح 8 دایره بزرگتر که برجدار خارجی خام نقش شده، سوره‌های فلق، اخلاص، الکافرون و بقره با خط نسخ کنده کاری و با شعارهای تشیع در مدح حضرت محمد وعلی به صورتی زیبا کنده کاری شده است. جام بر پایه‌ای مدور و باریکی قرار گرفته که روی آن با نقوشی هندسی پوشانیده اند.

از این جام غیب گویان و فالگیران در دوران صفویه در تفال و پیش گویی و اختیار وقت خوب و استخراج طالع و گشودن بخت و امثال آن استفاده کردهاند. نمونه این نوع جام که در پنج سده پیش در غرب ایران می ساختند و تصویر آن در جای خود آورده شده در موزه ویکتوریا آلبرت در لندن نگاهداری می‌شود.

کاسه‌های آبخوری

حدود 18 تا 20 سال پیش کاسههای آبخوری به صورت یک پنجه که در داخل آن نصب بود و چهل کلید نیز معمولاً به آن اتصال داشت مورد استفاده قرار می گرفت.

جنس: این ظروف غالباً از برنج ساخته شده است و به علت داشتن این کلیدها معمولاً نام (چهل کلید) به آنها گفته می شد، همچنین به آنها جام یاتاس نیز میگفتهاند.

شمالیها به این کاسه‌ها (چهل تاس) می‌گویند.

نقوش و خطوط

در گذشته در داخل ظروف آیه الکرسی و آیه‌های قرآنی نوشته می شد، ولی به علت اینکه این ظروف گاهی به زمین می افتاد و یا دست ناپاک و کثیف داخل آن می خورد، امروزه تنها مدح علی داخل آن نوشته می‌شود.

در گذشته این خطوط به صورت قلمزنی روی ظروف منعکس بود، ولی امروزه به صورت پرسی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اعتقادات عامه در مورد چهل کلید در گذشته اعتقاد بر این بود که چون زائو دچار ترس می‌شود بنابراین با این کاسه‌هایی که داخل آن چهل کلید داشت یکبار آب می ریختند که جای چهل بار را میگرفت.

نقوش مورد استفاده بر روی جامها

در گذشته از آیه الکرسی و آیه‌های قرآنی و اسامی ائمه استفاده می کردند ولی امروزه به دلیل این که ممکن است ظرف به زمین بیفتد و یا دست ناپاک و کثیف به آن برسد، معمولاً از اشعار یا مدایح علی (ع) استفاده می‌شود و در گوشه‌ای از آن، طلسم نیز قرار می دهند که علت آن مشخص نیست و معمولاً اعدادی که در آن قرار می دهند از هر طرف جمعش باید عدد 15 بشود.


لوحه‌های دعا. زیارت عاشورا

در موزه آستان قدس رضوی نمونه‌هایی از زیارتنامه مختلف نگهداری می‌شود که عبارتند از:

زیارتنامه مشبک فولادی. اصفهان. 1264 ه .ق. ایران، آستان قدس رضوی. اداره موزه ها(موزه مرکزی).

زیارتنامه سیدالشهداء روی چوب. قرن13 ه .ق. موزه آستان قدس رضوی.

زیارتنامه دو روی برنجی (زیارت وارث) 1258 ه .ق موزه آستان قدس رضوی.

زیارتنامه فولادی زرکوب. اوایل قرن14 ه .ق. موزه آستان قدس رضوی.

همچنین در موزه هنرهای تزیینی تهران نیز زیارتنامه حضرت سیدالشهداء به خط نسخ نگهداری می‌شود. این قطعه خط نسخ به خط احمد نیریزی درسده12 ه .ق. نگاشته شده است.

سنج

سنج یا ضنج, ساز کوبی مرکب از دو صفحه یا سنی مدور برنجی و هم اندازه در وسط آنها قسمت فرو رفته نعلبکی مانندی وجود دارد. صفحات بعضی از انواع قدیمی آن که ممکن است مسطح یا پیاله‌ای شکل باشد, از سازهای باستانی بوده و اصلاً از مشرق زمین است که نزد مسریها و عاشوریها رواج داشته است کاربرد سنج مخصوصاً تنظیم ریتم موسیقی و رقص است. این ساز را به طرق گوناگون می نوازند که معمول ترین آنها یکی برهم کوبیدن آرام سینی‌ها توام بالرزاندن و لغزاندن یکی بر دیگری است و طریق دیگر به صدا در آوردن یکی از سینی‌ها به کمک کوبه طبل یا تمبال است. طنین سنج آمرانه و پر قدرت می باشد.

چشم زخم. طلسم

طلسم یا تلسما (Telesma) نقوش سحری یا تنجیمی یا شیء منقش به این نقوش که برای دفع آفتها یا چشم زخم یا حوادث مختلف دیگر تهیه شد. از بعضی کتوب دریافت شده که طلسم از اجزای ارضی وسماوی ساخته می‌شود, یعنی از بعضی ادویه و ساعت مخصوصه و گاهی این صورت از آبگینه نیز سازند. طلسم, عبارت از تمزیج قوای فعاله سماوی به قوای منفعله ارضی است به وسیله خطوط مخصوص که اهل این فن و همی به کار می برند تا بدان هر موذی را دفع کنند و چه بسا که این کلمه را برخود خطوط اطلاق می‌کنند(اقرب الموارد) قطعه فلزی که بر روی آن نقشهای چند در ساعات برای حوایج معین رسم کنند.

چشم زخم(Cesm Zaxm) چشم + زخم (= صدمه , آسیب)

مخفف آن چشزخم (Cas Zaxm) یا چشزخ (Cas Zax) در فرهنگ عامه, آزار و گزندی که گمان می‌رود از تأثیر نگاه کسی به انسان می رسد.

نظر دشمن, نظر حسود, و نظر کسی که فاقدو طالب چیزی است و گاه هر گونه نظر تحسین, در اعتقاد عامه ممکن است چنین تأثیری داشته باشد, اعتقاد به چشم زخم با این صورت مخصوص در ایران از تأثیر اسلام و اعراب وارد شده است.

پیشگویی و فالگیری و تعیین ساعات خجسته و ناخجسته کارهای گوناگون همیشه مورد استفاد و علاقه ایرانیا قدیمی مآب بوده است. طلسمهایی به صورت دست انسان و ماهی و شیر وجود داردند که بیشتر آنها کوچک هستند و زائر می‌تواند آنها را بر حسب رواج عامیانه هنگام استمداد از امام زادگان و اولیا به درون ضریح آنان بیندازد. جنس معمولی این طلسمها برنج است.

به روی این طلسمها انواع ادعیه و اوراد و نیز آرزوهای دارنده, نوشته می شد و چون این آرزوها جنبه شخصی داشت می کوشیدند تا معنای کلمات آن را از دیگران پنهان بماند و از این رو آنها را مطابق حساب حروف ابجد, به اعداد می نوشتند.

یک نکته را باید یاد آور شویم و آن این که عوام می پنداشتند که فلزها نیرویی ذاتی دارند. اثر بخش ترین فلز, فولاد و پس از آن نقره و سرانجام برنج شناخته می شد.

شگفت نیست که بیشتر علایم قربانیها و طلسمهایی که در ایران دیده شده, از فلز است. علاوه بر قفل, بسیاری از طلسمها مدورند, مانند سه طلسم نقره‌ای که در تصویر دیده می‌شود.

قدیمی ترین اینها متعلق به اوایل سده نوزدهم است که حاوی نوشته‌ای کتیبه مانند, مرکب از اعداد و حروف و کلمات است, به روی حاشیه بیرونی اش دعایی نوشته شده است. در دو سوی کتیبه, چهره یک زن و یک مرد بر بالای آن چهره خورشید بالدار یا خورشید خانم منقوش است.

در طلسم دیگر که شاید متعلق به اواخر سده نوزدهم باشد, خورشید در کنار شیرنمایان شده است.این طلسمها را به شیوه‌های گوناگون به خود می بستند, به این ترتیب که آنها حلقه‌هایی داشتند تا بتوان آنها را به بازوی یا جامه بست.

طلسم چهل بسم الله

برای اینکه بچه‌ای زنده بماند (در مورد خانواده‌هایی که بچه‌های آنها می مردند) این نوع طلسم مورد استفاده قرار می گرفت و همچنین در مورد بچه‌های که در روز عاشورا خود را به شکل سقا در می آوردند به کار می رفت. لباس این بچه‌ها عبارت بود از پیراهن سفید عربی, یک روسری سفید, چپیه و ارگال(چپیه _ روسری).

(ارگال حلقه‌ای که معمولاً روی سرو روسری قرار گرفته و جنس آن از ابریشم است), یک کشکول, تبرزین, یک جفت طلسم چهل بسم الله که به صورت ضربدری روی لباس کودک قرار می گرفت.

طلسم‌های مخصوص درد

به شکلهای سر, دست, پا و بدن از جنس نقره ساخته شده است و فردی که مبتلا به یکی از این بیماریهاست آن را به داخل حرم امام رضا(ع) می اندازد تا از آن درد رهایی یابد.

نخل

حجله مانندی است که از چوب می سازند و با انواع شالهای ابریشمی رنگا رنگ و پارچه‌های قیمتی وآیینه و چراغ و غیره آن را آرایش می دهند و به گل و سبزه می آرایند و در روز عاشورا آن را به محلی که مراسم روضه خوانی و تعزیه برپاست می برند. بزرگی و سنگینی این نخلها گاهی به اندازه‌ای است که چندین نفر مرد قوی باید تا آن را از زمین بردارند و بردوش گیرند و حمل کنند و در معنای نخل گفته اند:

تابوت بزرگ وبلندی است که بر آن خنجر و شمشیر و پارچه‌های قیمتی و چندین آیینه بسته شده و در روز عاشورا به عنوان تابوت امام حسین حرکت داده می‌شود و چون شبیه به درخت خرما ساخته می‌شود نخل گفته شده .(فرهنگ نظام)

در مورد نخل استاد فقیهی چنین می گوید:

در شهر قم نخل نیست. ولی در روستاهای اطراف آن وجود دارد. مثلاً در (کهک) نخل بسیار بزرگی وجود دارد, در جاهای دیگر هم هست, اما بزرگترین نخلها در یزد است. قبل از این که حجاز به تصرف وهابیان در بیابد, همه ساله دو محمل در موسم حج, یکی از مصر و دیگری از شام به همراه امیرالحاج با سپاه و تشریفات دیگر به حجاز برده می شد. همراه این محمل‌ها مقداری گندم و قدری پول هم بود که آن را برای فقرا می بردند. قبل از صفویه, در ایران هم محمل بوده است حتی یک بار محملی را از یزد به قم آوردند که در قم چند نفر حاجی آن را گرداندند و از آنجا به مکه بردند.

در موزه مردم شناسی در فضای روحانی و مذهبی تالار بزرگ, نخل عظیمی نهاده شده است. این نخل به قولی نشان دهنده تابوتی است که بدن قطعه قطعه شده حضرت سیدالشهداء را در آن نهادند و صدها نفر آن را حمل کردند. یا به قولی هودج است و نشانه ستونهای نوری است که در سه نقطه که سر حضرت در آنجا بود فرو آمده است و علامتها و علمها و کتیبه‌هایی که اشعار مذهبی روی آن نوشته شده, بیننده را با سنتهای مذهبی و اسلامی در امر عزاداری ماه محرم آشنا می سازد و در گوشه‌ای از آن ابزار مربوط به تعزیه گذاشته شده است.

در زیر چند نمونه از نخلهای موجود در مناطق مختلف ایران آورده شده است:

بقعه امامزاده سید محمد جان بن موسی الکاظم(ع) در ضیابر گسکر: بنای آستانه از آجر ساخته شده و به ابعاد شش متر است. یک در ورودی و یک پنجره بزرگ چهار دهنه طرف جنوب, دو پنجره بزرگ چهار دهنه طرف غرب, یک در ورودی و یک پنجره بزرگ چهار دهنه طرف شمال دارد بنا, گل سری است و ارتفاع زیادی از زمین ندارد. کف داخلی بنا, گل و از حصیر مفروش است. ضریح امامزاده, چوبی و بلندتر از ضریحهای معمولی است. گنبدهای فلزی در وسط و چهار گلدسته در چهار گوشه ضریح تعبیه شده است. این ضریح نظیر خیمه‌هایی است که در این محل روز عاشورا جزء دسته به حرکت در می آورند.

مراسم علم بلندی در اول محرم انجام می‌شود و علم واچینی در شب یازده,(عصر عاشورا). روز عاشورا نیز تعزیه صحرای کربلا بر پا می‌شود, به این ترتیب که از پایین محل (ضیابر) عده‌ای در حدود صدو پنجاه تن با لباسهای یاران حسین بن علی (ع) از صحرای کربلا و اسرار و خمیهها به راه میافتند و تا منزل آیتالله ضیابری میروند و خیمهها را در آنجا وا میچینند.

خور شهرکی است آرمیده و در پناه یک نخلستان بزرگ در حاشیه کویر مرکزی ایران و مرکز بخش بیابانک است و از توابع شهرستان نائین اصفهان به شمار می‌رود. در ماه محرم که ماه دلبستگی و ارادت شیعیان به حضرت حسین(ع) است کمتر خوری را می‌توان یافت که از شهر و روستاهای دور و نزدیک رو به خور نیاورد حتی تا چند سال پیش رسم چنین بود که شامگاهان غم انگیز هر روز نیمه اول ماه محرم همه بزرگان خور در حسینیه گرد می آمدند, در آن جا تختهایی در اطراف حسینیه وجود داشت که هر یک مخصوص خانواده‌ای بود و کسانی که تخت نداشتند در وسط حسینیه می نشستند, یکی از تختها که بلند تر بود به نخل اختصاص داشت و نخل, داربست اتاق گونه‌ای است که از شب پنجم محرم با لباسهایی که مردم نذر کرده‌اند تزیین می‌شود و دو طرفش آیینه بندان است و به داخل آن زنگهای کوچک و بزرگ آویخته شده است و در گذشته گروهی نخل را بر دوش می گرفتند و دو علم سیاه پوش را در جلو حرکت می دادند و جلوی هر تخت نخل را تکان می دادند و فریاد یا حسین به آسمان بلند می شد و آنها که در تخت بوده‌اند به نخل گردانها پول می دادند ولی اکنون به علت کثرت جمعیت امکان چنین کاری نیست و تنها علم‌ها را می گرداندند.

طوق یا سر یکی از علمها نقش تاج است و دیگری نقش دست که آنها را طبق نوشته روی آن(سید رضا فرزند سید شهاب موسوی خوری) در سال 983هجری قمری بر حسینیه خور وقف کرده است. بر بالای تخت نخل حسینیه خور چوبی است به ارتفاع 25 متر که هر شب فانوسی بر طناب می بندند و به کمک قرقره چوبی که در بالای بیرق قرار بر می کشند و کور سوی چراغ این بیرقها در شب, هر روستای کویری را نشانه است تا گمگشتگان تیرکی شب را راهنما باشد. در ماه محرم چراغ بیرق که بالا رفت سیل جمعیت به سوی حسینیه سرازیر می‌شود, ابتدا مردم در وسط حسینیه دو صف روبروی هم می کشند و بندی از دوازده بند محتشم کاشانی را می خوانند و بعد نوحه خوانان نوحه می خوانند و در وسط دو صف راه می روند و مردم بر سینه می زنند و جواب می دهند و بعد سینه زنها می نشینند و با اعظان بر منبر می روند و روضه می خوانند و از نیمه شبان شبیه می گیرند که همان تعزیه خوانی است.



نوشته شده توسط آقا حامد !! در یکشنبه 16 بهمن 1384و ساعت 01:02 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() نظر






وبلاگ من

  ๐ وبلاگ من
  ๐
ایمیل من
    

[yahoo]


بایگانی

 نویسندگان

هومن گودرزی (68)
مهدی محمد کریمی (62)
آقا حامد !! (79)


موضوعات

زیست (53)
شیمی (8)
بیماری ها (6)
ادبیات و شعرا (12)
تاریخ (5)
فیزیک (20)
علم (1)
هنر (2)
درون زمین (3)
فضا‌ ، سیارات و ستارگان (12)
ورزشی (9)
مقالاتی درباره زنان (3)
زندگی نامه فوتبالیست ها (6)
باشگاه های فوتبال (3)
جغرافیا (32)
زندگی نامه دانشمندان (14)
شخصیت های تاریخی (6)
دینی مذهبی (9)
آموزش اینترنت (2)
انرژی هسته ای (1)
مطالب درخواستی (2)


 آرشیو

اردیبهشت 1387 (1)
فروردین 1387 (2)
اسفند 1386 (1)
مهر 1385 (1)
مرداد 1385 (2)
تیر 1385 (2)
اردیبهشت 1385 (1)
فروردین 1385 (2)
اسفند 1384 (5)
بهمن 1384 (12)
دی 1384 (123)
آذر 1384 (57)


صفحات





لینكستان

 ◊ همه چیز توش داره

 ◊ آموزش هک . خیلی باحاله !!

 ◊ این هم موزیک های جدید

 ◊ وبلاگ کیانا خانوم !!!





لینكدونی

آرشیو لینكدونی




جستجو

جستجو در بلاگ






خبرنامه






ساعت


مرجع اصلی کدهای جاوا




لوگوی من

Image hosting by TinyPic






آمار وبلاگ

بازدید های امروز : 11
بازدید های دیروز : 11
كل مطالب :
كل نظرها :
كل بازدید ها : 31
افراد آنلاین : [Online]
ایجاد صفحه : -





قالب توسط :هومن حامد مهدی